Bez końca (1984)01:43:45

Bez końca polski film psychologiczny z 1984 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, zrealizowany na podstawie scenariusza napisanego przezeń wraz z Krzysztofem Piesiewiczem. Film Kieślowskiego i Piesiewicza jest poświęcony Polsce okresu stanu wojennego, widzianej zarówno oczyma wdowy po cenionym adwokacie (Grażyna Szapołowska), jak i zjawy tegoż adwokata (Jerzy Radziwiłowicz).

Pomimo że Bez końca był powszechnie krytykowany po premierze zarówno przez środowiska komunistyczne, jak i opozycyjne oraz katolickie, z czasem uległ częściowej rehabilitacji jako wstęp do dojrzałej fazy twórczości Kieślowskiego. Od Bez końca rozpoczęła się ustawiczna współpraca Kieślowskiego z Piesiewiczem oraz kompozytorem Zbigniewem Preisnerem.
Fabuła
Fotografia z okresu stanu wojennego w Polsce

Akcja filmu toczy się w 1982, podczas stanu wojennego w Polsce. Bohaterką filmu jest Urszula, wdowa po przedwcześnie zmarłym, cenionym mecenasie Antonim Zyrze. Urszula stara się pomóc rodzinie Dariusza Stacha młodego robotnika, aresztowanego i sądzonego w procesie politycznym. Stachowi grozi surowa kara za udział w strajku solidarnościowym. Urszula, wyczuwając obecność swego męża jako ducha, proponuje staremu adwokatowi Labradorowi, niechętnie zajmującemu się procesami politycznymi, zajęcie się obroną Stacha[1].

Labrador wyperswaduje niedoświadczonemu Stachowi otwarty bunt przeciwko systemowi na sali sądowej. Adwokat zadaje robotnikowi pytanie: Nie poszliście na czołgi?, a na odpowiedź: To źle, panie mecenasie? odpowiada następująco: Nie. To dobrze. Tylko trzeba dużo wytrzymać[2]. Stach, częściowo pod wpływem wskazówek udzielonych przez Labradora, składa zeznania w sądzie i pokornie godzi się na wyrok w zawieszeniu[3].

W międzyczasie Urszula zmaga się z traumą po śmierci Antoniego i tęskni do męża, a owej boleści nie jest w stanie zapobiec samotne wychowywanie syna Jacka. Dalsze życie staje się dla niej nieznośne[4]. Urszula decyduje się na radykalny krok. Odprowadziwszy synka do matki, żegna się z nim, wraca do domu, zatyka otwory wentylacyjne w kuchni i w akcie samobójstwa odkręca kurek gazu[5]. W ostatniej, onirycznej scenie dusza Urszuli spotyka ducha Antoniego, po czym oboje wychodzą na leśną polanę i oddalają się w nieznanym kierunku[3].
Grażyna Szapołowska, odtwórczyni głównej roli żeńskiej (2006)
Obsada

Źródło: FilmPolski.pl[3]

Grażyna Szapołowska Urszula Zyro
Maria Pakulnis Joanna Stach, żona Dariusza
Aleksander Bardini mecenas Mieczysław Labrador
Jerzy Radziwiłowicz duch, mecenas Antoni Zyro
Artur Barciś Dariusz Stach, więzień polityczny
Michał Bajor Mietek, aplikant Labradora
Marek Kondrat Tomek, przyjaciel Zyrów
Tadeusz Bradecki hipnotyzer
Daniel Webb Amerykanin
Krzysztof Krzemiński Jacek, syn Zyrów
Marzena Trybała Marta Duraj
Adam Ferency Rumcajs, działacz opozycji
Elżbieta Kilarska matka Antka
Jerzy Kamas sędzia Biedroń
Hanna Dunowska-Hunek Justyna, działaczka opozycji
Jan Tesarz ojciec Joanny, działacz partyjny
Andrzej Szalawski adwokat, znajomy Labradora
Jacek Domański działacz opozycji, znajomy Stachów
Katarzyna Figura asystentka hipnotyzera