PSYCHOHISTORIA: Jak Psychologia Odkrywa Nieświadome Motywy Historii? Freud, Hitler i Rewolucja00:02:13

Dyscyplina i Kontekst
#Psychohistoria #PsycheiKlio #Historia #Psychoanaliza #NowaHistoria #Dziejopisarstwo
Psychohistoria to rozwinięty przede wszystkim w USA paradygmat badań historycznych, który za podstawę teoretyczną przyjmuje koncepcje psychoanalizy. Dyscyplina funkcjonowała na terenie historiografii w okresie wielkiej rewolucji naukowej (tzw. nowa historia).
Metodologia i Teoria
#MetodaPsychohistoryczna #Freud #TeoriaRelacjiZObiektem #FantazjaZbiorowa #Psychobiografia #HistoriaDzieciństwa
Metoda psychohistoryczna opiera się na teorii psychoanalitycznej. Wykorzystuje ona m.in. psychoanalityczne modele historii, w tym paradygmaty psychologii ego oraz relacji z obiektem. Kluczowym obszarem badań jest historia dzieciństwa oraz fantazje zbiorowe (grupowe).
Kluczowe Postacie i Badacze
#Hitler #WilhelmII #RichardNixon #LloydDeMause #BruceMazlish #PeterLoewenberg #ThomasAKohut
Psychohistoria zajmuje się badaniem postaci historycznych, takich jak Nixon, Wilhelm II oraz Adolf Hitler, którego psychologiczne interpretacje są szczególnie znaczące. Bruce Mazlish opisał podejście psychohistoryczne, a Lloyd deMause postulował niezależność psychohistorii jako dyscypliny.
Tematy Badawcze
#TraumaPokoleniowa #GenezaWojen #KryzysRodziny #Niemcy #AmerykańskaPsyche
W źródłach analizowano m.in. psychohistoryczne początki nazistowskiej młodej kohorty, której rozwój charakteru uwarunkowały doświadczenia I wojny światowej, wojnę jako fantazję zbiorową narodzin, europejski kryzys rodziny związany z kontrolą urodzin, oraz zbiorową psychikę Amerykanów (Amerykańska psyche).

--------------------------------------------------------------------------------
Dodatkowe wyjaśnienie w oparciu o źródła
Psychohistoria, której antologia poświęcona jest w źródłach, to paradygmat badań mający na celu zrozumienie działań ludzkich i ich motywów, stosujący teorie psychoanalityczne i psychologiczne do historii. Jest to podejście badawcze, które stawia sobie za cel ustalanie praw naukowych i odkrywanie przyczyn w sensie Hempla, w przeciwieństwie do historii narracyjnej, która koncentruje się na opisie co się stało.
Kluczową ideą, która uzasadnia zastosowanie psychologii, jest fakt, że traumatyczne epizody, takie jak wojna czy rewolucja, mogą stać się punktem krystalizacji mentalności kohorty. Na przykład, Peter Loewenberg bada, jak przedłużająca się nieobecność ojców i niedostatek w czasie I wojny światowej ukształtowały młodą kohortę nazistowską, co doprowadziło do osłabionego ego i superego u dorosłych i skłonności do przemocy oraz poddania się charyzmatycznemu przywódcy.
Bruce Mazlish natomiast definiuje psychohistorię jako zespolenie psychoanalizy oraz historii, w którym obie dyscypliny wzajemnie się uzupełniają. W kontekście badań nad Richardem Nixonem, Mazlish podkreślał, że poczucie przekonania (co do wniosków) bierze się z nagromadzenia (gęstości) materiałów dowodowych, a nie z prostych formuł.
Lloyd deMause radykalnie postuluje niezależność psychohistorii od historii, twierdząc, że nauka ta zajmuje się motywacją w dziejach oraz fantazją grupową (zbiorową). Jego badania nad genezą wojen doprowadziły go do tezy, że wojna jest fantazją zbiorową narodzin (war as birth), co wymaga od badacza wykorzystania własnych reakcji emocjonalnych jako narzędzia