Jak rozmawiać z dzieckiem o emocjach? #zdrowiepsychiczne00:17:40

Jak budować relację, w której dziecko samo zaczyna mówić o swoich emocjach bez przymusu i bez lęku? Czego dziecko naprawdę potrzebuje od dorosłego, kiedy przeżywa silne emocje?

Rozmowa z dzieckiem o emocjach jest jednym z najważniejszych elementów budowania jego zdrowia psychicznego. Wspierająca komunikacja pozwala młodym ludziom lepiej rozumieć własne uczucia, reagować na nie w bezpieczny sposób i uczy, że emocje są naturalną częścią codzienności. Kluczowe jest, aby dorośli nie oceniali, nie moralizowali i nie bagatelizowali tego, co dziecko przeżywa. Komunikaty w stylu nie przesadzaj, nic się nie stało, weź się w garść zamykają drogę do rozmowy i sprawiają, że młody człowiek przestaje czuć się bezpiecznie w swoim doświadczeniu.

Psychologowie podkreślają, że pierwszym krokiem jest stworzenie przestrzeni, w której dziecko może swobodnie mówić o tym, co czuje. Pomaga w tym uważne słuchanie, akceptowanie emocji oraz ich nazywanie: widzę, że się boisz, wygląda, jakby było ci bardzo przykro, chyba jesteś zdenerwowany. Walidacja emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie; oznacza uznanie uczuć za ważne i realne. To właśnie to podejście buduje zaufanie i poczucie bezpieczeństwa.

W komunikacji z dziećmi i nastolatkami istotne jest również rozróżnienie między wsparciem emocjonalnym a zadaniowym. Zanim pojawią się propozycje rozwiązań, warto dać dziecku chwilę, by mogło opowiedzieć o swojej perspektywie. Dopiero gdy poczuje się wysłuchane, można przejść do wspólnego poszukiwania sposobów poradzenia sobie z trudnością.

Ważną rolę odgrywa także przykład płynący od dorosłych. Dzieci uczą się regulacji emocjonalnej poprzez obserwację jeśli rodzic potrafi mówić o własnym smutku, złości czy zmęczeniu, dziecko odbiera komunikat, że wyrażanie emocji jest bezpieczne i normalne. To przeciwdziała utrwalonym stereotypom, takim jak przekonanie, że chłopcy nie płaczą czy złość nie przystoi.

Wspierająca rozmowa o emocjach nie wymaga perfekcji. Ważniejsze od idealnych słów jest to, by dziecko wiedziało, że ma obok siebie kogoś, kto chce zrozumieć, kto jest ciekawy jego świata i gotowy wesprzeć je w granicach własnych możliwości. Rodzic nie musi być doskonały wystarczy, że jest obecny, uważny i gotów do budowania bezpiecznej relacji opartej na empatii.

Prowadzące
Aleksandra Madej-Ciupek psycholożka, certyfikowana psychoterapeutka poznawczo-behawioralna, wykładowczyni akademicka.
Martyna Długosz psycholog i psychoterapeutka poznawczo-behawioralna w trakcie certyfikacji, pracująca z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.

Materiał pochodzi ze strony https://www.jaw.pl
#jaworzno #jawpl