W te dni przedwiosenne (1975)01:38:44

W te dni przedwiosenne polski film wojenny w reżyserii Andrzeja Konica zrealizowany w 1975 r.
Obsada aktorska

Leonard Pietraszak jako Wacław Kaszyba, pułkownik LWP
Halina Rowicka jako Emilia, oficer LWP
Jerzy Matałowski jako Kazimierz Wolak, sierżant kierowca
Alicja Jachiewicz jako Żona Kaszyby
Emilia Krakowska jako Żylicka
Henryk Bąk jako Generał
Witold Dębicki jako Tadeusz Rostocki, komendant MO
Mieczysław Kalenik jako Kilenow, oficer radziecki
Maciej Szary jako Plutonowy
Zygmunt Kęstowicz jako major Potapski
Tadeusz Huk jako Policjant
Maciej Rayzacher jako porucznik Maciek

Opis fabuły

Koniec lutego 1945. Ppłk Kaszyba po wypisaniu ze szpitala otrzymuje przydział służbowy na zastępcę dowódcy dywizji do spraw liniowych. Sierż. Wolak wiezie go gazikiem do sztabu; razem z nimi podróżuje ppor. Emilia Horak, która pragnie po drodze wstąpić do Żylina i odwiedzić matkę. W mijanej wsi zastają dwu hitlerowskich żandarmów, którzy zamknęli się w chacie z zakładnikami - kobietą z dwojgiem dzieci. Kaszyba śmiałym manewrem w pojedynkę rozbraja bandytów. Mijają miasteczko, w którym Kaszyba mieszkał przed wojną. Wspomina swój ożenek i aresztowanie, które nastąpiło wkrótce po nim. Skazany za komunizm na 2 lata więzienia, po skończeniu kary natychmiast wyjechał na front do Hiszpanii, a następnie znalazł się w ZSRR, gdzie wstąpił do I Armii WP, walczył pod Lenino. W przeddzień bitwy dowiedział się o śmierci żony, z którą podczas 9 lat trwania małżeństwa spędził 17 dni... Kolejna noc wypada w dworku; kobieta, która ma nadzieję odziedziczyć majątek, nie jest w stanie zrozumieć, że uniemożliwi jej to reforma rolna. Powoli między trójką podróżników, których wojna naznaczyła bolesnymi doświadczeniami, nawiązują się bliższe więzy. Kaszyba dowiaduje się, że sierż. Wolak brał udział w Powstaniu Warszawskim. Kaszyba czuje się odpowiedzialny za młodych współtowarzyszy i na wiadomość o niebezpieczeństwie grożącym ze strony ukrywających się w lasach hitlerowskich niedobitków, nakazuje Wolakowi zmienić trasę i ominąć Zylin. Emilia opuszcza ich i na własną rękę rusza do miasteczka. Po pewnym czasie Kaszyba dręczony wyrzutami sumienia każe zawrócić, ale dziewczynę odnajdują dopiero w miasteczku. Emilia nie odnalazła matki, wywiezionej na roboty do Rzeszy. Kaszyba i Wolak kwaterują w jej domu. Dowódca posterunku MO w Zylinie prosi Kaszybę, aby poprowadził oddział milicjantów do akcji prze­ciw krążącym pod miastem hitlerowcom. Kaszyba odmawia, gdyż uważa akcję za zbędną brawurę. Rozkazuje Wolakowi, aby dopilnował, by nie doszło do żadnych samowolnych akcji, jednak w nocy, którą Kaszyba spędza z Emilią, wybucha strzelanina. Wolak nie wykonał rozkazu, za co pułkownik oddaje go pod sąd, mimo wstawiennictwa Emilii. Sierżant zostaje skazany na kompanię karną. Kaszyba rozstaje się z Emilią, ona zaś udając się do batalionu sanitarnego dowodzonego przez felczera Żylicką poznaje Macieja, który wkrótce zakochuje się w niej. Zaczyna się decydująca bitwa. Dywizja Kaszyby nie może przełamać oporu nieprzyjaciela i dopiero opracowany przez pułkownika brawurowy atak konnicy przynosi zwycięstwo. Podczas natarcia giną Wolak i Maciej. Objeżdżając po bitwie pobojowisko Kaszyba odnajduje ciężko ranną Emilię.