Płochliwy Gustaw00:12:36

Dygod, dygod. Tym jednym słowem właściciel opisał Gustawa, gdy się spotkaliśmy pierwszego dnia.
Biały irishdoodle, ogon między łapami, otwarty pyszczek, panicznie omiatający wzrokiem grupę ludzi. Cały świat go przerasta. Najbardziej obcy. A trafił właśnie na dwudniowe seminarium Opanuj Reaktywność Psa, gdzie obcych jest pełno.
W tym filmie zobaczysz, jak w kilkanaście minut Gustaw przechodzi od panicznego dygotu do siadu obok człowieka, którego wcześniej unikał wzrokiem. Bez przymusu. Bez zalewania smaczkami. Bez pozytywnej energii i innych zaklęć.
Pokazuję trzy rzeczy.

Pierwsza:
co właściciel robi nieświadomie, że ten dygot utrzymuje. Każde jego skupienie, każde zwrócenie pełnej uwagi na panikującego psa jest dla Gustawa nagrodą. Pies się uczy bez słów: tańczę na smyczy, dostaję 100% człowieka. Klasyczna pętla wzmocnienia, której nikt nie planował.

Druga:
jak smycz przestaje być narzędziem straszenia albo uspokajania, a staje się komunikacją. Pies się napina, delikatnie skracam. Pies się rozluźnia, natychmiast luzuję. Wdech, wydech, rozluźnione ramiona po mojej stronie. Komunikat dla psa: tu się nic nie dzieje, jesteś bezpieczny, ja nie panikuję twoim zachowaniem.

Trzecia:
procesy korowe jako fizjologiczne narzędzie regulacji. Mózg ssaka nie potrafi w tym samym momencie panikować i wykonywać pracy poznawczej. To procesy konkurencyjne. Dlatego komenda siad w sytuacji stresowej nie jest sztuczką tresury, tylko przełącznikiem. Pies wykonuje, zauważa że dał radę, kompetencja zaczyna konkurować z paniką. I zaczyna wygrywać.
Stopniowo zwiększamy trudność. Grupa idzie obok, potem dwójkami, w końcu ktoś próbuje karmić z ręki. Pies się oblizuje, dyszy, ale nie ucieka i nie panikuje. W finale je z ręki kawałek kurczaka, którego dziesięć minut wcześniej w panice odrzucił.
To, co tu robimy, Casey Cover wykorzystuje w swoim Syn Alia Training System. My pracujemy w nurcie opartym na sygnałach i transformacji. Pies, zamiast unikać wyzwania, zaczyna chcieć je rozwiązać. Mówisz mu nie dasz rady, odpowiada trzymaj mi piwo. ;)
Kompetencja staje się opłacalna. Panika przestaje być jedyną dostępną strategią.
Pod koniec właściciel mówi: Nie dopuszczam go do takiego ciśnienia. I to jest właśnie sedno problemu większości opiekunów psów płochliwych. Tarcza unikania daje krótkoterminowy komfort i długoterminowy regres. Pies, który nigdy nie ćwiczy regulacji w trudnych sytuacjach, nigdy nie nauczy się ich znosić. A świat się nie skurczy do rozmiarów twojego mieszkania.