Uciec jak najbliżej (1972)01:30:52
zwiń opis video
pokaż opis video
Dodał: W Starym kinie i PRL
Uciec jak najbliżej polski czarno-biały film fabularny z 1971 roku w reżyserii Janusza Zaorskiego, będący jego pełnometrażowym debiutem fabularnym.
Film realizowano we Wrocławiu, m.in. na: ul. Piłsudskiego, gdzie znajduje się Grand Hotel[2], ul. Świdnickiej, ul. Oławskiej, ul. Podwale, na skrzyżowaniu Podwala z ul. Świdnicką, we wnętrzu Piwnicy Świdnickiej, w wejściu na teren Stadionu Olimpijskiego (od ul. Paderewskiego)[3]. Zdjęcia powstały również w Piątku i Kudowie-Zdroju.
Premiera odbyła się w podwójnym pokazie wraz z reportażem Maturzyści Danuty Halladin z 1971 roku.
Opis fabuły
Historia lekkoducha[4], który będąc w podróży napotyka na swej drodze miłość i dzięki niej uświadamia sobie swoją dotychczasową konformistyczną postawę wobec życia. Film Zaorskiego wpisuje się w popularny nurt filmów o problemach młodzieży, która zmaga się z bezcelowością i jałowością życia. Dwudziestokilkuletni Bartek mieszka pod Łodzią, w miejscowości będącej geometrycznym środkiem Polski. Pracuje w spółdzielni zajmującej się produkcją znaków drogowych, której prezesem jest ojciec jego dziewczyny. W przeddzień święta 22 lipca, razem z kierowcą Józefem Olszewskim, wyjeżdża służbowo do Kudowy. We Wrocławiu, gdzie obaj nocują, poznaje laborantkę Kasię, lecz swoją natarczywością, bezmyślnie niszczy coś, co mogło się przerodzić w prawdziwe, bezinteresowne uczucie. W fatalnym nastroju jedzie z Olszewskim do Kudowy. W drodze powrotnej pomiędzy mężczyznami dochodzi do kłótni. We Wrocławiu Bartek wyskakuje z jadącego samochodu i biegnie na stadion, gdzie Kasia ma próbę przed uroczystością. Zastaje tam tłum jednakowo ubranych dziewcząt, które rozbiegają się po murawie i ustawiając się obok siebie tworzą kontur mapy Polski. Bartek znajduje się w jej środku tak jak jego rodzinna miejscowość, do której nie wiadomo, czy powróci.
Obsada
Halina Golanko Kasia
Jerzy Góralczyk Bartek Sokołowski
Józef Nalberczak Józef Olszewski
Stan Borys on sam
Zbigniew Lesień Krzysiek
Marek Koterski działacz młodzieżowy
Krzysztof Kowalewski działacz
Jerzy Janeczek student w klubie
Bolesław Idziak kierownik
Ryszard Kotys zastępca kierownika
Mieczysław Łoza Stanisław, prezes Zakładów Malarsko-Stylizacyjnych Znak
Ferdynand Matysik Czesław, kolega z pracy
Bożena Dykiel autostopowiczka jadąca do Kalisza
Andrzej Bielski
Janusz Michalewicz chłopiec z namiotu
Piosenki
W filmie wystąpił piosenkarz Stan Borys (w roli samego siebie)[5]. Piosenki z jego repertuaru, wykorzystane w filmie (Lecą sowy, Powiększenie, Mój przyjaciel deszcz) ukazały się na EPce pt. Piosenki z filmu Uciec jak najbliżej (N 0677).
Nagrody
Nagroda za drugoplanową rolę męską dla Józefa Nalberczaka na Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie[4].
Nagroda za rolę kobiecą dla Haliny Golanko na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych Młodzi i Film w Koszalinie.
Film realizowano we Wrocławiu, m.in. na: ul. Piłsudskiego, gdzie znajduje się Grand Hotel[2], ul. Świdnickiej, ul. Oławskiej, ul. Podwale, na skrzyżowaniu Podwala z ul. Świdnicką, we wnętrzu Piwnicy Świdnickiej, w wejściu na teren Stadionu Olimpijskiego (od ul. Paderewskiego)[3]. Zdjęcia powstały również w Piątku i Kudowie-Zdroju.
Premiera odbyła się w podwójnym pokazie wraz z reportażem Maturzyści Danuty Halladin z 1971 roku.
Opis fabuły
Historia lekkoducha[4], który będąc w podróży napotyka na swej drodze miłość i dzięki niej uświadamia sobie swoją dotychczasową konformistyczną postawę wobec życia. Film Zaorskiego wpisuje się w popularny nurt filmów o problemach młodzieży, która zmaga się z bezcelowością i jałowością życia. Dwudziestokilkuletni Bartek mieszka pod Łodzią, w miejscowości będącej geometrycznym środkiem Polski. Pracuje w spółdzielni zajmującej się produkcją znaków drogowych, której prezesem jest ojciec jego dziewczyny. W przeddzień święta 22 lipca, razem z kierowcą Józefem Olszewskim, wyjeżdża służbowo do Kudowy. We Wrocławiu, gdzie obaj nocują, poznaje laborantkę Kasię, lecz swoją natarczywością, bezmyślnie niszczy coś, co mogło się przerodzić w prawdziwe, bezinteresowne uczucie. W fatalnym nastroju jedzie z Olszewskim do Kudowy. W drodze powrotnej pomiędzy mężczyznami dochodzi do kłótni. We Wrocławiu Bartek wyskakuje z jadącego samochodu i biegnie na stadion, gdzie Kasia ma próbę przed uroczystością. Zastaje tam tłum jednakowo ubranych dziewcząt, które rozbiegają się po murawie i ustawiając się obok siebie tworzą kontur mapy Polski. Bartek znajduje się w jej środku tak jak jego rodzinna miejscowość, do której nie wiadomo, czy powróci.
Obsada
Halina Golanko Kasia
Jerzy Góralczyk Bartek Sokołowski
Józef Nalberczak Józef Olszewski
Stan Borys on sam
Zbigniew Lesień Krzysiek
Marek Koterski działacz młodzieżowy
Krzysztof Kowalewski działacz
Jerzy Janeczek student w klubie
Bolesław Idziak kierownik
Ryszard Kotys zastępca kierownika
Mieczysław Łoza Stanisław, prezes Zakładów Malarsko-Stylizacyjnych Znak
Ferdynand Matysik Czesław, kolega z pracy
Bożena Dykiel autostopowiczka jadąca do Kalisza
Andrzej Bielski
Janusz Michalewicz chłopiec z namiotu
Piosenki
W filmie wystąpił piosenkarz Stan Borys (w roli samego siebie)[5]. Piosenki z jego repertuaru, wykorzystane w filmie (Lecą sowy, Powiększenie, Mój przyjaciel deszcz) ukazały się na EPce pt. Piosenki z filmu Uciec jak najbliżej (N 0677).
Nagrody
Nagroda za drugoplanową rolę męską dla Józefa Nalberczaka na Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie[4].
Nagroda za rolę kobiecą dla Haliny Golanko na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych Młodzi i Film w Koszalinie.
Komentarze
Nasz serwis wykorzystuje pliki cookie (zobacz naszą politykę). Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies możesz zmienić w ustawieniach Twojej przeglądarki. RODO - Informacje