Uczta Baltazara (1954)01:38:20

Uczta Baltazara polski film sensacyjny z 1954 roku w reż. Jerzego Zarzyckiego na podstawie powieści Tadeusza Brezy pod tym samym tytułem.
Opis fabuły

Polska roku 1947. Do kraju powraca inżynier Andrzej Uriaszewicz. Przyjeżdża tylko po to, aby wydobyć i przemycić ukryty podczas wojny obraz słynnego włoskiego malarza Veronese pt. Uczta Baltazara. Skrytka w ruinach jest jednak pusta. Przy pomocy swojego wspólnika kombinatora Hazy, Uriaszewicz podąża tropem obrazu. Na pewnym etapie, dla ułatwienia poszukiwań podejmuje pracę jako nauczyciel fizyki w prowincjonalnej szkole. Zakochuje się również w tancerce Halinie Stępczyńskiej. Coraz bardziej przy tym angażuje się w życie odbudowującego się kraju, gdzie w końcu decyduje się pozostać, a kiedy odzyskuje obraz postanawia przekazać go muzeum. Jednak jego wspólnik ma inne plany: wykrada Uriaszewiczowi podstępem drogocenne płótno i próbuje z nim uciec za granicę przez Bałtyk. Jego eskapada kończy się jednak tragicznie Haza tonie, a Uczta wraz z nim pogrąża się w odmętach. Uriaszewicz jest wówczas już cenionym pracownikiem portu w Oliksnej na Ziemiach Odzyskanych, gdzie przyjeżdża do niego ukochana Halina. W zakończeniu również okazuje się, iż rzekomo cenny obraz był jedynie kopią słynnego dzieła, które kilkadziesiąt lat wcześniej zostało sprzedane przez polskiego właściciela za granicę.
Obsada aktorska


Jerzy Pietraszkiewicz inż. Andrzej Uriaszewicz
Olga Sawicka Halina Stępczyńska
Kazimierz Wichniarz Zbigniew Haza
Zorika Zarzycka kelnerka
Nina Andrycz tancerka Joanna dUrsins
Michał Leśniak Birkut, kapitan portu Oliksna
Tadeusz Białoszczyński Tomczyński
Zofia Mrozowska Tomczyńska
Seweryn Butrym proboszcz ze Skrzydlewa
Janusz Jaroń stryj Andrzeja, dyrektor Polchemu
Józef Kondrat Kienzel
Józef Nalberczak por. Kuszel, szef ochrony budowanej fabryki penicyliny
Józef Kostecki Dubieński, znajomy Hazy z czasów wojny
Barbara Rachwalska gospodyni proboszcza

i inni.
O filmie

Film był pierwszą z trzech kolejnych ekranizacji prozy Tadeusza Brezy stanowiących adaptację jego socrealistycznej, pełnej schematów powieści. Uwagę zwracały udane zdjęcia dwóch debiutantów (Bogusława Lambacha i Sergiusza Sprudina). Poza tym film spotkał się ze słabym odbiorem krytyka wytykała liczne słabości i niedociągnięcia, a towarzyszył temu brak zainteresowania ze strony publiczności[1]. Powstał nawet kalambur Nie uczta Baltazara, sami się uczta, który Marek Hendrykowski przypomina w związku z widoczną w kinie socrealistycznym niechęcią do czerpania z wzorców i osiągnięć dawniejszej sztuki filmowej.
Plenery

Ustka, Warszawa (m.in. Łazienki, ul. Nowy Świat, Aleje Ujazdowskie, Dworzec PKP Warszawa Główna).