Pektorał arcykapłana (Wj 28, 15-29)00:11:05

zwiń opis video pokaż opis video
W poprzednich odcinkach opisaliśmy efod arcykapłana, czyli stułę. Następnie opisany jest pektorał, to znaczy lniana chusta kwadratowa o boku ok. 23 centymetrów. Na tym pektorale osadzonych jest dwanaście drogocennych kamieni, na których wygrawerowanych jest dwanaście imion szczepów Izraelskich.
Jeśli chodzi o rodzaj tych dwunastu kamieni, sprawa jest trudna, bo tak naprawdę zidentyfikowano jedynie dwa kamienie (topaz i jaspis). Pierwszy kamień z listy (rubin) tłumaczy hebrajskie oDeM, które jest zbudowane na rdzeniu aDaM, wskazujące na czerwoną glinę, z której Bóg ukształcił człowieka. Nazwy pozostałych kamieni zostały przetłumaczone na chybił trafił, posługując się nawet poetyckimi nazwami kamieni, które nie występowały wówczas na Bliskim Wschodzie.
Oryginalne nazwy mogą być terminami technicznymi zrozumiałymi jedynie dla wtajemniczonych. Z pomocą nam przychodzi po raz kolejny profesor Joseph Davidodits, który ma tę przewagę, że bardzo dobrze zna zarówno język hebrajski jak i staroegipski. Profesor zwrócił uwagę na granat, którego hebrajski NoFeH jest podobny egipskiemu MoFeH, znaczącego turkus. Hiacynt po hebrajsku zawiera rdzeń SzuM, co znaczy czosnek, być może chodzi o skorodyt, który przy podgrzaniu wydziela zapach czosnku. Wreszcie onyks, po hebrajsku SzoHaM, jest bliskie egipskiemu TszoHaN, znaczącemu chryzokola. Tak się składa, że akurat te trzy minerały (turkus, skorodyt i chryzokola) są najważniejszymi czynnikami potrzebnymi do tworzenia betonu kamiennego według wzoru odtwarzanego przez profesora Davidovitsa (odsyłam do naszego odcinka na ten temat, link). Ta ściśle strzeżona wiedza chemiczna została prawdopodobnie użyta przez patriarchę Józefa do wznoszenia kolosów Memnona, była przekazywana następnym pokoleniom Izraelitów w świątyni grobowej Józefa i była zarezerwowana dla wnoszenia ołtarzy, utworzonych nie z pospolitej cegły ale ze świętego kamienia, które nie poznało cięcia żelazem.
Tak więc pektorał mógł pełnić funkcję banku danych mineralogicznych, pozwalających wtajemniczonym kapłanom na zapamiętywanie tajnej wiedzy chemicznej dla wznoszenia ołtarzy zgodnych z Bożym nakazem (por. Wj 20, 25). Taka jest przynajmniej hipoteza profesora Davidovitsa, odsyłam do naszej playlisty na temat pobytu Izraelitów w Egipcie, link.
Niewtajemniczeni natomiast mają skupiać swoją uwagę na ładne kolory pektorału oraz na nazwy dwunastu szczepów izraelskich na nich wyrytych. Posłuchajmy dalej:
Uczynisz do pektorału łańcuszki jako skręcone sznurki, jak plecionka, z czystego złota. Uczynisz też do pektorału dwa złote pierścienie i przymocujesz oba te pierścienie na obu górnych końcach pektorału. Dwie złote plecionki przewleczesz przez oba pierścienie na obu górnych końcach pektorału. Oba zaś pozostałe końce obydwu plecionek przymocujesz do obu opraw i przywiążesz do poprzedniego naramiennika efodu. Potem wykonasz jeszcze dwa złote pierścienie - i umieścisz je na dwóch dolnych końcach pektorału u jego brzegu po stronie wewnętrznej, zwróconej do efodu. I wykonasz jeszcze dwa złote pierścienie i przymocujesz je do obu naramienników efodu po jego zewnętrznej stronie u dołu, w miejscu spięcia efodu z przepaską. Potem zwiąże się pierścienie pektorału z pierścieniami efodu sznurem z fioletowej purpury, tak aby pektorał leżał na przepasce efodu i nie mógł się przesunąć ze swego miejsca na efodzie. W ten sposób Aaron będzie nosił imiona synów Izraela, wypisane na pektorale do radzenia się wyroczni, na swym sercu, gdy będzie wchodził do Miejsca Świętego, aby o nich pamiętał przed JHWH ustawicznie. (Wj 28, 22-29)
Kiedy arcykapłan przystępuje do służby przy ołtarzu, symbolicznie nosi wszystkie dwanaście szczepy na własnym sercu. Serce kapłana powinno z kolei odpowiadać świętości noszonych szat. Dwanaście imion wygrawerowanych na efodzie (na stule) i noszonych na barkach obrazują grzeszność ludu Bożego. Imiona wygrawerowane na pektorale obrazują świętość i obowiązek wierności całego ludu, którego arcykapłan jest przedstawicielem przed Bogiem. Poza tym tajna wiedza zawarta w składzie dwunastu minerałów było gwarancją kontynuowania tradycji rodu Abrahama, stąd potrzeba zabezpieczenia jej w najbardziej strzeżonym miejscu.
Ostatni z przeczytanych wersetów wspomniał o tym, że pektorał służył do radzenia się wyroczni, że pektorał jest pektorałem sądu. Brzmi to tajemniczo. Poświęcimy następny odcinek na rozwiązanie tej zagadki.


Biblia Pięcioksiąg Tora
Stary Testament Tanach
Księga Wyjścia Szemot Exodus
Mojżesz Aaron

Film znajduje się w katalogu: Sanktuarium


Komentarze