Rdz 50 Boża opatrzność ponad wszelkim złem00:09:21
- server:
- format:
- bufferingTime:
- bufferLevel:
- drmTimeSeconds:
- estimatedBandwidth:
- streamBandwidth:
- width:
- height:
- loadLatency:
zwiń opis video
pokaż opis video
Dodał: Zakochany w Biblii
Nie ma zła, z którego Bóg nie mógłby wyprowadzić większego dobra. Nie ma cierpienia, z którego nie mógłby uczynić drogi prowadzącej do Niego.
Jakub-Izrael przekazał błogosławieństwo przodków każdemu ze swoich synów. Może teraz odejść w pokoju. Patriarcha będzie zabalsamowany na sposób egipski, to znaczy zmumifikowany, skamieniały. W kulturze egipskiej kamień jest symbolem wieczności. Poświęcimy kilka najbliższych odcinków na zrozumienie kultury egipskiej, która wywrze decydujący wpływ na całą obrzędowość żydowską, a więc pośrednio i na chrześcijańską.
Po śmierci Jakuba zachowano żałobę przez okres 70 dni, a więc tak, jak to czyniono po śmierci faraonów i wysokich urzędników państwowych.
Księga Rodzaju zbliża się do końca. W ostatnich wersetach mieszczą się dwa podstawowe wątki: definitywne pojednanie Józefa z braćmi oraz schyłek jego życia.
Pierwszy epizod jest trochę zaskakujący. Bracia, pozbawieni obecności ojca, lękają się zemsty za występek popełniony kiedyś przeciw Józefowi. Dwukrotnie błagają go o przebaczenie. Zaskakuje nas ten lęk, ponieważ z poprzednich rozdziałów wynikało, że został on zupełnie przezwyciężony w serdecznym uścisku pojednania.
Józef w ciepłych słowach potwierdza ostateczne pojednanie. Ze swoich doświadczeń wyciąga wnioski o opatrzności Bożej. Bóg potrafi wyprowadzić dobro także ze zła i radość z bólu, zgodnie ze swoim niezwykłym zamysłem, czyli planem zbawienia:
Wy niegdyś knuliście zło przeciwko mnie, Bóg jednak zamierzył to jako dobro (Rdz 50,20)
Słowa te stanowią jakby przypieczętowanie ludzkich dziejów opowiedzianych w Księdze Rodzaju, a nie tylko opowiadania o Józefie. Dwukrotnie zapowiada braciom, że Bóg okaże swoją łaskawość.
Wzmianka o długiej i pogodnej starości Józefa, o jego śmierci w wieku 110 lat oraz o jego pogrzebaniu w stylu egipskim wszystkie te elementy skłaniają nas do wierzenia w to, że Józef był postacią historyczną a nie tylko mityczną. Wzbudza to naszą ciekawość: czy uda nam się znaleźć w dziejach Egiptu wybitnego zarządcę, który by odpowiadał życiorysowi biblijnego Józefa? Temu zagadnieniu poświęcimy najbliższe odcinki.
Dla mnie jednak czas na krótkie wakacje i na przygotowanie kolejnych materiałów. W międzyczasie zapraszam do ponownego zgłębienia historii patriarchów Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Słowa kluczowe (dla wyszukiwarek)
Biblia Stary Testament Tanach
Księga Rodzaju Bereszit Genesis
Pięcioksiąg Tora
Historia biblijna
Archeologia biblijna
Józef Juda Jakub Izrael Abraham Izaak
Judaizm Religia żydowska Żydzi
Jakub-Izrael przekazał błogosławieństwo przodków każdemu ze swoich synów. Może teraz odejść w pokoju. Patriarcha będzie zabalsamowany na sposób egipski, to znaczy zmumifikowany, skamieniały. W kulturze egipskiej kamień jest symbolem wieczności. Poświęcimy kilka najbliższych odcinków na zrozumienie kultury egipskiej, która wywrze decydujący wpływ na całą obrzędowość żydowską, a więc pośrednio i na chrześcijańską.
Po śmierci Jakuba zachowano żałobę przez okres 70 dni, a więc tak, jak to czyniono po śmierci faraonów i wysokich urzędników państwowych.
Księga Rodzaju zbliża się do końca. W ostatnich wersetach mieszczą się dwa podstawowe wątki: definitywne pojednanie Józefa z braćmi oraz schyłek jego życia.
Pierwszy epizod jest trochę zaskakujący. Bracia, pozbawieni obecności ojca, lękają się zemsty za występek popełniony kiedyś przeciw Józefowi. Dwukrotnie błagają go o przebaczenie. Zaskakuje nas ten lęk, ponieważ z poprzednich rozdziałów wynikało, że został on zupełnie przezwyciężony w serdecznym uścisku pojednania.
Józef w ciepłych słowach potwierdza ostateczne pojednanie. Ze swoich doświadczeń wyciąga wnioski o opatrzności Bożej. Bóg potrafi wyprowadzić dobro także ze zła i radość z bólu, zgodnie ze swoim niezwykłym zamysłem, czyli planem zbawienia:
Wy niegdyś knuliście zło przeciwko mnie, Bóg jednak zamierzył to jako dobro (Rdz 50,20)
Słowa te stanowią jakby przypieczętowanie ludzkich dziejów opowiedzianych w Księdze Rodzaju, a nie tylko opowiadania o Józefie. Dwukrotnie zapowiada braciom, że Bóg okaże swoją łaskawość.
Wzmianka o długiej i pogodnej starości Józefa, o jego śmierci w wieku 110 lat oraz o jego pogrzebaniu w stylu egipskim wszystkie te elementy skłaniają nas do wierzenia w to, że Józef był postacią historyczną a nie tylko mityczną. Wzbudza to naszą ciekawość: czy uda nam się znaleźć w dziejach Egiptu wybitnego zarządcę, który by odpowiadał życiorysowi biblijnego Józefa? Temu zagadnieniu poświęcimy najbliższe odcinki.
Dla mnie jednak czas na krótkie wakacje i na przygotowanie kolejnych materiałów. W międzyczasie zapraszam do ponownego zgłębienia historii patriarchów Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Słowa kluczowe (dla wyszukiwarek)
Biblia Stary Testament Tanach
Księga Rodzaju Bereszit Genesis
Pięcioksiąg Tora
Historia biblijna
Archeologia biblijna
Józef Juda Jakub Izrael Abraham Izaak
Judaizm Religia żydowska Żydzi
W katalogu: Józef i Juda
Komentarze
Nasz serwis wykorzystuje pliki cookie (zobacz naszą politykę). Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies możesz zmienić w ustawieniach Twojej przeglądarki. RODO - Informacje